Bandung 4 mei.  
 




Opgang van ons 1e Guest-house.

Het Guest-house was schoon, maar het had geen
binnenplaats waar je lekker kon zitten.
Voor het huis aan de straatkant was wel een
galerij met stoelen en een ligbank.
Alleen heel veel verkeer, met veel getoeter
en uitlaatgassen.
Wel een piepklein binnenplaatsje met een
vijver en goudvissen.
Omdat dit Guest-house vol was en de eigenaresse
naar Malang moest (anders hadden wij in haar
eigen huis kunnen logeren, minder luxe maar
wel goedkoper en gezelliger)
heeft zij voor ons een ander adres in Bandung gebeld.
We konden voor 1 nacht blijven en daarna
zijn we dus naar het andere adres verhuisd.
Bij de heer Sutrisno, die in een groot huis
woont, het oude residentie huis.
De sopir van de heer Sutrisno komt ons morgen
om 10.00 uur ophalen.
Nadat dit geregeld was hebben we nog een beetje de
omgeving verkend en in een restaurant gegeten.





Hertshoorn in een boom.
 
 

Bandung 5 mei.

 

De sopir van de heer Sutrisno kwam ons vanmorgen vroeg halen.
De eigenaar is een Indische weduwnaar met bediende, sopir en iemand die 's avonds het eten komt maken.
Het is hier eenvoudig maar schoon met mandibak maar ook 2 gewone w.c.'s.
Hoewel er ook warm water is hebben we ons gewassen zoals het hoort.
Twee plensen water met een bakje uit de mandibak over je heen, inzepen en dan na plensen.
Lekker opgefrist dus.

De kamer die wij hebben is aan de straatkant met een veranda, waar je dus lekker 's avonds na
het eten kan zitten met een kop koffie en naar de verschillende geluiden luisteren die je hier hoort.


  Ook zitten we vlak bij enkele Moskeeën
maar ja, daar wen je wel aan.
Buiten het oproepen van Alah klinken
ook de specifieke geluiden van eten en
drinken verkopers.
Ze lopen met een klein karretje op 3
wielen (kaki tiga) eten en drinken te verkopen.
De meesten hebben een vuurtje in hun
karretje waarop zij ter plekke een maaltijd
kunnen bereiden.
Elk karretje verkoopt wat anders en
maakt het speciale daarbij behorende geluid
door met een stokje op bambu of een ander hol voorwerp op een speciale manier te slaan.
Ook worden nu op de hoeken
van straten eetstalletjes (warungs) opgezet
met bankjes, tafels en houtskoolvurtjes
waarop Satéh wordt geroosterd.



Voor onze deur.


Buiten alle reeds eerder genoemde geluiden
hoor je nu ook de Tjiktjaks, Krekels en
Geiten plus Koeien gemekker en geblaat.
In de berm voor ons huis is een hele kudde
koeien en geiten gestald.
Deze dieren kunnen gekocht worden voor
het komend Islamitisch feest op 10 mei
(begin van het jaar).
Op die datum worden zij geslacht
en gegeten.

 

 



Onze eerste regen in Bandung.
Vamiddag heeft het flink geregend.
Toen we aan het wandelen waren hoorden we
ook iets langs suizen, en met een flinke plof
spatte naast ons een of andere noot
c.q. vrucht op straat uit elkaar.
Het was zo groot als een voetbal.
Zo iets op je hoofd krijgen daar wordt je
echt niet vrolijk van.
   


Bandung 6 mei.


Vandaag zijn we op ons gemak naar het station van Bandung gelopen
Voor het station staat een oude locomotief op een soort plateau
wat rond kon draaien.
Bij de informatiebalie op het station hebben we naar een
spoorboekje gevraagd om te kijken welke trein (en hoe laat)
we naar Yogyakarta moeten hebben als we daar
volgende week naar toe gaan.
Terug naar ons huis zijn we door een Kampung gelopen om een
heel stuk weg af te snijden.
Daar kwamen we nog een originele "Willy"tegen.
Een echte Jeep, maar toen we foto's wilden maken sprongen
er gelijk een aantal jongetjes voor de lens die ook op de foto wilden.



Station van Bandung.
   
   


Toen we op de terugweg liepen naar ons Guest-house gebeurde er echter iets wat bijna onze vakantie had kunnen verzieken.
We liepen aan de goede kant van de weg achter elkaar met een paar meter tussen ons.
Mijn man met z'n rugzak en ik met m'n tas onder m'n arm en de riem om mijn nek.
Het was geen stille weg maar een gewone doorgangsweg met veel verkeer.
(We hadden net geld gehaald bij het postkantoor, dus mijn paspoort, betaalkaarten en pasjes
zaten in mijn tas, dat moest je dus allemaal meenemen als je geld wilde halen).
Opeens krijg ik een klap in mijn nek, werd er aan m'n tas getrokken en viel ik op de grond.
Het waren 2 jongens op een bromfiets die ons wilde beroven, ik gaf dus een harde gil zodat mijn man het hoorde.
De 2 jongens kregen uiteindelijk, (nadat ik ze had geslagen en geschopt, het was gewoon een vechtpartij)
terwijl ik op de grond lag, toch mijn tas te pakken.
Ze maakten echter een fout om richting mijn man te rijden.
Die heeft een ruk aan het stuur van hun bromfiets gegeven zodat ze op de grond vielen en mijn man m'n tas terug kon pakken.
Nadat ik mijn tas terug had is mijn man achter (van wraak vervuld) die jongens aan gerend, haalde ze toch
in en heeft de achterop zittende jongen bij z'n arm vast gepakt.
Mijn man was zo kwaad dat hij die jongen een stomp op z'n oog heeft gegeven en in het maleis zei dat
hij hem dood zou maken.
Toen struikelde mijn man en moest de jongen loslaten zodat zij konden ontsnappen.

Nadat dit alles achter de rug was moest mijn man gaan zitten want hij stond te trillen op z'n benen.
Er kwam een Indonesische man naar ons toe die zijn excuus aanbood en ons heeft meegenomen
naar een heel chic restaurant en ons getrakteerd heeft op koffie, gebak en wat we maar wilden hebben.
Bij ons Guesthouse aangekomen hebben we het gebeuren verteld aan de Heer Sutrisno, waar we een kamer bij hadden
en hebben gevraagd of we de politie niet in moesten schakelen.
Dat werd ons echter afgeraden daar je dan alles moet afgeven, paspoort, betaalkaarten, pasjes etc. en dat kon
wel 2 tot 4 maanden duren voor we alles weer terug zouden krijgen, dit alles geeft uren administratief werk, het was bewijsmateriaal!

's Avonds hebben we de lichamelijke balans opgemaakt, ik overal schaafwonden, kapotte elleboog en knieën, een hele dikke
blauwe hand en wat gekneusde ribben.
Nu ja, we hebben nog ruim 3 weken dus we zien wel hoe onze vakantie verder verloopt,
voorlopig moeten we maar rustig aan doen.
We zijn dus allebei een beetje kreupel en appelig na deze dag.
Vanavond maar vroeg naar bed en hopen dat we een beetje kunnen slapen.



 

 

 

 

 

 
   

 



Gedung Satéh.


Bandung 7 mei.

Vannacht hebben we niet zo goed geslapen, gek hé!
We waren dus niet goed uitgeslapen en allebei een beetje kreupel.
We hebben besloten om het vandaag kalm aan te doen.
Na het ontbijt zijn we naar het hier vlakbij gelegen
"Gedung Satéh" gelopen.
Een heel mooi wit gebouw, voor de oorlog hier door J.Berger
gebouwd (1920-1926).
Zoals wij zagen wordt dit gebouw als achtergrond gebruikt voor
bruidsfoto's.
Aan de voorkant van dit gebouw is een verhoogde vlakte,
half steen, half gras.





Op zondagochtend (v.a. 5.30 uur) zijn hier al veel
jongens en meisjes met hun "Instruktor" aan het sporten.
's Middags wordt een brede verkeersweg afgesloten voor
het verkeer waar dan ook gesport kan worden.
Dit alles is een heel vrolijk gezicht.
De rest van de dag hebben we kalm aan gedaan en zijn we
bij het huis gebleven.

 

 

 

 

 



Allemaal sporten.

   


Bandung 8 mei.

Vandaag zijn we met de auto (een volkswagen) en de privé sopir van de heer Sutrisno, naar o.a. Lembang, de vulkanen etc. geweest.
Via Lembang zijn we naar de Tang Kuban-Perahu gegaan.
Een grote vulkaan met verschillende kraters.
Het stonk er vreselijk naar zwavel.
Onze sopir bleef in de auto.
Tientallen mensen kwamen op ons af, en die wilde allemaal onze gids zijn.
Ook veel souvenier verkopers, maar als we "NEE" zeiden dan lieten ze
ons verder met rust.
Misschien keek mijn man of ik wel vreselijk boos, maar het hielp wel.
Op weg naar de vulkaan en achterom kijkend had je een goed
uitzicht op Bandung.
Aan de rand van de stad richting Lembang wordt er tussen de oude
Hollandse Villa's ook flink gebouwd.
Allemaal erg duur, en de gewone Javaan in Bandung moet het met z'n
kamertje of klein huisje in de Kampung doen.

 







De krater.

 

 

 

 

 
   

 

Hierna zijn we richting Ciater gegaan.
Onderweg links en rechts theeplantages waarin voornamelijk vrouwen de nog groene theeblaadjes uit de struiken plukken.




De theepluksters.


Hierna naar Maribaya, ook daar een wandelgebied met watervalletjes.
We zouden eerst nog naar de grote waterval gaan, maar ik
was zo stijf en had last van mijn gekneusde ribben dat
we dat maar niet gedaan hebben.
Daarna zijn we weer naar ons Guest-house gegaan en
's middags hebben we het Anglung Theater bezocht.

 




Het Wayang Golek spel.

Tijdens een twee uur durend optreden wordt er o.a. een
Wayang Golek spel opgevoerd, enige dansen getoond en daarna het Anglung gebeuren.
Een Anglung instrument bestaat uit twee holle Bambu buizen,
de één 2x zo lang als de ander, die aan de bovenkant
scharnierend zijn opgehangen en aan de onderkant
met twee uitsteeksels in een gleuf kunnen bewegen.
Éen zo'n instrument kan maar 1 toon voortbrengen.
De buizen zijn gestemd volgens de do-re-mi toonladder.
Om een melodie te spelen heb je minimaal 40 spelers,
liefst meer nodig.



Het Anglung orkest
.

De bijeenkomst werd afgesloten met een gezamenlijk dansen
van kinderen en touristen.
Hierna in de spits naar ons Guest-house, eten, wat lezen
een groot glas Kopi Tubruk (koffie met prut onderin) en
dan naar bed.

   



Kleine waterval.

   


Ingang Station.

Bandung 9 mei.

Zo vandaag onze laatste dag in Bandung.
Vanmorgen met onze sopir Eddy en onze
kok Saleh naar het station gegaan om
kaartjes naar Yogyakarta te kopen.




De kaartverkoper.

 

 

 

 

 

 

 

 
   
Beginpagina
Top

Meer foto's



Java

Jakarta




Jogyakarta

Laatste dagen Java